Bugün dışarı çıktım amaçsızca dolaştım sonra hafiften rüzgar esti dedim ki soğuk, biran duraksadım ve A.Einstein teorisi aklıma geldi.Sıcağı hissedemediğimiz de soğuğun varlığını kabul ederiz aslında soğuk var değildir, sıcak yoktur.Sonra yalnızlığı düşündüm yalnızlık gerçekten var mı ?
Yoksa bizde olmayan birş şeylerin yerine adlandırdığımız bir terimden ibaret mi ? Yürümeye devam ettim insanlar sokaklarda dolaşıyor yalnız ya da yanında birileri var. Bu insanlarda yalnız mı ? Telefonumu elime aldım birini aramak istedim listem çok kalabalık ama kimseyi arayamadım. Paylaşacak bir şeyim mi yoktu? Ne diyecektim ki , ne anlatacaktım ya da arayıp sussam, sadece sessizliği dinlemeye tahammül edebilecek bir arkadaşım var mıydı ? Benimle birlikte hiç konuşmadan telefonda iki dakika sessiz kalıp ve ben sessizce telefonu kapatsam benimle sessizliği paylaşır mıydı? Denemeye de korktum ya paylaşmazsa , ben kendimi daha da çok yalnız hissedersem. İliklerime kadar işleyen soğuğun yerini iliklerime kadar yalnızlık kaplarsa.Cesaret edemedim ve kendi kendime konuşarak sokaklarda , kendimin arkadaşı oldum. Kendimle yalnızlığın sebeplerini tartıştım, kendimle de anlaşamadım.Ve yine paylaşamıyorum.
Mustafa ŞAHİN
0 yorum:
Yorum Gönder