SEVMEK!

Korkacaksın uyumaktan; çünkü uyuyupta sabah -yüreğim alır gelir kalkamam- düşüncesi saracak seni.Olur da uyanırsan lanetler savuracaksın.Ne güneşin kızılı rahatlatacak seni, ne de gökyüzünün ağlaması. Hıçkırıga boğulacaksın; durduramayacaksin...Taaki göz pınarın kuruyana kadar.Bırak yemek yemeği kokusu bile mideni bulandıracak.Zaten harap olmuş gözlerin kararacak.
Onun kokusunu içine çekmek,onu gö

rmek isteyeceksin; olmayacak. Ona dair bir şeyler arayacaksın dağınık odanda.Belki bir resim yada bir mektup.Aklına gelecek hepsini attığın; kan kusacaksın.Bu kadar severken onu neden gittiğini anlayamayacaksın.Susup kalacaksın; soramayacaksın.Sesini duymak bir ilaç mı? yoksa intihar sebebi mi? bilemeyeceksin. Zaten o arar umuduyla elinden düşmeyen telefonuna bir kere daha bakacaksın. Göremeyince mahvolacaksın.Hayaller de görmek isteyeceksin onu. Ama karanlık içinde kaybolcaksın. Tüm bunları yaşarken sen, onun yaşantısına bakmaya cesaret edemeyeceksin.Canını yakacağını bileceksin çünkü. O eski bir kitap misali tozlu rafa koymuşken seni,yeni hikayelere başlaması delirticek seni. Her gün yeni bir aşka -merhaba- derken, yanındaki malum şahıslara sana baktığı gibi o güzel gözleriyle bakacak;için kan ağlayacak.Sen eline bile dokunamazken daha, o bedenini teslim edecek ellere. Kahkahalarla dolu o muhteşem hayatı görmek seni yaşarken öldürecek.... Şimdi sen karar ver artık? Uykusuzluğa, hıçkırıklara , umutsuzluklara , geç kalmışlıklara vs. değer mi çektiklerin? Değmez diyemiyorsun biliyorum. Hangimiz diyebiliyoruz ki? Sadece seviyoruz işte..