Hala...

Düşünüyorum da öyle anlar yaşadık ki seninle kimse bilmeden öyle saniyeler oldu ki anılarımızda bitmesin istedik. Bir kıvılcım yeterdi benim sana gelmeme. Sarılırdın bana koklar okşardın ya yüreğimi istiyorum yine sevsene beni… Biz hiç beceremedik direnmeyi. Her zor anda yenik düştük duvarlara. Sanki bir melek vardı ve aşkı hatırlatırdı bize. O melek yanımızdan gittiği anda büyü
bozulur ve biz uzaklaşırdık. Hatırlıyor musun? Yağmurlu bir akşamdı. Koşarak gelmiştim yanına hep o buluştuğumuz şehrimizin ayaklarımızın altında ki o sakin yere. Sarılmıştın bana ıslak olmana rağmen benim sıcaklığımla ısınmıştı bedenin. Kendinden çok beni düşünürdün. Şehre bakarak yağmura inat bağıra çağıra söylemiştik şarkımızı. Seni çok ama çok seviyorum diyorduk nakarata basa basa. Şimdi geldim yine şehri ayaklarımın altına sermeye. ama bu sefer farklı her şey. Sanki şehir ezip geçmiz beni seni aşkımızı. Ben ona değil o bana hükmediyor bu akşam. Her nakaratta bir şimşek bir gök gürültüsü doluyor kulaklarımı. Kendi söylediğim kelimeleri çıkartamıyorum haznemden. Sen yokken boş her yer amaçsız. Gel yine beraber olalım sesimizi tüm şehir duysun. Çünkü ben hala seni çok ama çok seviyorum şarkımızda da söylenen gibi…